[Shinee fic] Cherry on HBD Cake
posted on 09 Dec 2009 04:50 by strangefic in fiction-yaoi
(ปิดเพลงข้างล่างด้วยจ่ะ)
*
Title: Cherry on HBD cake
Status :: Ficlet, Short fiction
Author: Ohseungor*
Genre: Fan Fiction, AU, A/U, Gen, Fluff
Pairing :: Choi Minho x ___________
Rate: PG-13
Summary: พนักงานตัวสูง & คนทำเค้ก
beta reader : katere
BGM :: Cool - In your eyes
Author's note: จนได้อ่ะกุ T T ชอมอฮอแย่! เท่เร่แย่กว่าอ่ะ แย่! แย่! (ชื่อเรื่องแบบเง่ามาก ฮ่าๆ)
Other fiction: Fiction list
credit pic : lowrys
Cherry on HBD cake
ครีมสีขาวถูกแผ่นอะลูมิเนียมสีเงินปาดไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า คนทำขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความขัดใจ ทำเท่าไหร่ก็ไม่ได้ดั่งใจเสียที มันน่าโมโห หากรู้ว่าไอ้ของหวานตรงหน้าทำยากคงจะไม่เสียเวลาลงแรงขนาดนี้ มือเรียวผลิกหน้ากระดาษหนังสือลวกๆ ก่อนยกมือปาดหน้าผากจนครีมหวานเลอะตามไรผม
" ทำอะไรอยู่" เจ้าของเสียงชะโงกตัวผ่านหลัง เอาเถอะจนปัญญาจะบังแล้ว หมอนี่ตัวสูงขนาดนี้ต่อให้เขย่งตัวยังไงก็คงไม่พ้นสายตาคมๆอยู่ดี ชเวมินโฮยกมือขึ้นเข้าใกล้ใบหน้าจนต้องผงะตัวถอยหลัง แต่ก็ยังถูกอีกฝ่ายใช้มืออีกข้างกระชับต้นแขนเอาไว้จนได้
" อยู่นิ่งๆสิ ครีมเลอะหน้าผากเลอะผมหมดแล้ว"
" แล้วจะเอาเข้าปากทำไมเนี่ยแปลกคน" อดที่จะดุไม่ได้ เมื่อจู่ๆนิ้วมือของคนตัวสูงที่ใจดีเช็ดครีมตามไรผมถูกจ่อใกล้ริมฝีปากพร้อมกับลิ้นสีแดงสดตวัดลิ้มรสชาติ
" เอามือมาเลย จะเช็ดให้ มินโฮ!!! มันสกปรกหน่า"
" เปลี่ยนสูตรใหม่หรอ? จะลดความอ้วนหล่ะสิ" คนโดนว่าไม่มีหน้าตาสลด แต่กลับฉีกยิ้มหวานพร้อมทอดสายตาเจือหยอกล้อกลับมาเป็นของแถม
" อ้วนบ้าบออะไร! นี่! อย่าซนนะ" ฟาดมือลงกับแขนยาวๆที่กำลังตวัดนิ้วลงมาปาดหน้าเค้กที่เพิ่งทำให้เรียบได้เมื่อครู่ ก่อนเจ้าตัวจะเอาเข้าปาก พร้อมหัวเราะเสียงต่ำจนคนฟังนึกหมั่นไส้อยากหาอะไรทุบให้ร้องดังอั่ก สักทีสองที
" เขาสั่งมาว่าไม่อยากได้หวานมากต่างหาก"
" อ๋อออออ"
" กวน.." แค่คำเดียวก็เรียกเสียงหัวเราะโทนต่ำได้อีกระลอก ชเวมินโฮกวนอย่างที่ว่าจริงๆนั่นแหล่ะ มีอย่างที่ไหนมาทำหน้าทำตาไม่เชื่อที่บอกอย่างนั้น ไม่ได้โกหกเสียหน่อย ก็ออเดอร์มันมาแบบนี้จริงๆนี่หว่า
" ลูกค้ามาแล้ว ไปรับออเดอร์ก่อนนะ ^^" ก่อนที่จะโดนทุบจริงๆ ร่างสูงก็เอ่ยปากถอยทัพ ถึงอย่างนั้นก็ไม่วายทิ้งรอยยิ้มให้หงุดหงิดจนหน้าร้อนวาบเอาไว้ให้
ก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าวันนี้วันอะไร
แต่ว่า ยังไม่ถึงเวลาได้ไหม ไม่ต้องขยันเสนอหน้ามาหาบ่อยๆหรอก
ถึงจะมายืนเฝ้าทั้งวัน ก็ไม่ได้อะไรกลับไปหรอกหน่า ชเวมินโฮ!
.
.
แสงสีส้มสาดเข้าทางหน้าต่างหายไป พร้อมกับร่างสูงๆที่ยืนบังแสงเสียเต็มๆ
" เย็นแล้วนะ"
" แล้วทำไมอ่ะ.. มีธุระหรอ?" ชเวมินโฮเลิ่กคิ้วขึ้นไม่ยอมพูดอะไรก่อนยักไหล่เดินจากไป ทำตัวแปลกๆจนอดจะหัวเราะเจื่อนๆไม่ได้ เป็นนาฬิกาเคลื่อนที่หรือยังไง ถึงชอบเดินเข้ามาบอกเวลาอยู่ได้ ให้ความสนใจคนที่เพิ่งเดินออกไปได้ไม่เท่าไหร่ก็หันมาสนใจเค้กตรงหน้าต่อ
มือบรรจงจิ้มสตรอเบอร์รี่ลูกสุดท้ายวางลงบนวิปครีม ถือเป็นอันเสร็จ เค้กก้อนที่สี่กับการทำคนเดียวโดยไม่มีคนคอยจู้จี้อย่างลีซองมินมันช่างเหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส..
" ว้าววววว น่ากินจังฮะ" เสียงคุ้นเคยกับเส้นผมที่หยิกกระจายทั่วศีรษะทำให้ต้องหันไปยิ้ม ลีแทมินเอามือเกาะขอบหน้าต่างพร้อมจ้องมองเค้กบนโต๊ะเสียตาแป๋ว พลางเงยหน้ามองคนทำแล้วฉีกยิ้มหวานใส่
" แน่นอนสิ พี่เสียอย่าง ว่าแต่เดินเข้ามา แล้วยกไปใส่ชั้นวางให้ทีสิ พี่กลัวจะทำหล่น"
" นั่นสิ พี่ของแทมินยิ่งซุ่มซ่ามอยู่"
" เดี๊ยวเหอะ!" ทันทีที่ยืนมืออกไปหวังจะจับหัวเจ้าเด็กตาโตที่เกาะขอบหน้าต่าง อีกฝ่ายก็ขยับตัวออกห่างพร้อมเสียงหัวเราะ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มจนดูน่าเอ็นดูก็นั่นแหล่ะใครจะโกรธลีแทมินไหว น่ารักออกขนาดนี้แท้ๆ ไม่แปลกใจที่ชเวมินโฮจะทั้งโอ๋ทั้งแกล้งให้ทะเลาะโวกเวกกันเสียงดังอย่างทุกครั้ง
" ล้อเล่นฮะ มาๆ เดี๋ยวไปวางให้" อีกฝ่ายวิ่งอ้อมเข้ามาทางประตูด้านข้าง ก่อนถลามาช้อนถาดเค้กไปด้วยท่าทางทะมัดทะแมง
" ถือดีๆนะ" เห็นท่าทางน้องถือแล้วก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แต่ให้ลีแทมินยกไปก็คงดีกว่ายกเองอีกนั่นแหล่ะ เห้อ.. ไม่คิดว่าทำเค้กแค่สี่ก้อนของวันนี้จะเหนื่อยได้ขนาดนี้ ให้ตายสิ ถ้าพรุ่งนี้พี่ซองมินยังลาหยุดหล่ะก็ แย่แน่ๆ ลำพังตัวคนเดียวตอนนี้ก็ยังพอไหว แต่ถ้าวันอื่นๆออเดอร์มันมากกว่านี้เล่าจะทำยังไง
" เลิกแล้วไปไหนหรือเปล่า?" พอมองตามหลังน้องที่ออกไปไม่นานก็ต้องมาตกใจกับไอ้คนพี่ที่เดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ ชเวมินโฮเอามือเท้าเค้าน์เตอร์ ก่อนจะเอื้อมไปปาดครีมสีชมพูเข้าปาก
" คงกลับบ้าน ทำไม? จะเลี้ยงข้าวหรอ"
" คงงั้น..."
" ลืมสินะ..."
" วันนี้เวรปิดร้านไม่ใช่หรือไง ลืมแล้วหล่ะสิ" ปกติแล้วร้านจะปิดตอนหนึ่งทุ่ม พนักงานของร้านจะทยอยกันกลับยกเว้นคนเป็นเวรต้องอยู่ปิดร้านที่จะต้องกลับล่าช้ากว่าคนอื่น เพราะต้องเช็คความเรียบร้อยจนถึงทำความสะอาดสำหรับการเปิดร้านวันพรุ่งนี้
" จริงด้วย!! แต่จะใจคอจะไม่อยู่รอหรือไงกัน น้ำใจกับเพื่อนร่วมงานหน่ะ หัดมีซะบ้างสิ"
" เสียใจด้วย ที่เผอิญมันไม่มี ฮ่าๆ ... อ๊ะ โบว์เบี้ยวนี่" ชเวมินโฮเวลาใส่เสื้อกั๊กกับโบว์นี่ก็ดูทีเหมือนกันแฮะ หรือจะเรียกว่าเหมาะดีกับการเป็นบ๋อย(?) ฮ่าๆๆๆๆๆ ล้อเล่นนะ แต่เรื่องแบบนี้คิดดังไม่ได้หรอกจริงๆ
" อย่าทำหน้าบูดสิ! ไปทำงานไป เดี๊ยวจะกลับละ" จัดโบว์ให้เรียบร้อย แล้วก็จัดเสื้อกั๊กให้เป็นการแถม พร้อมตบบ่าปุปุ สร้างกำลังใจให้อีกต่อ
" จำไว้เลยนะ" นิ้วเรียวยาวของชเวมินโฮดีดเป๊าะมาตรงหน้าผากจนอดที่จะแหกปากร้องโอยไม่ได้ ดีดมาได้ยังไง มันเจ็บนะ!!!! แทนที่พอเห็นคนร้องโวยวายเพราะเจ็บหน้าผากแล้วจะสลด แต่ไม่ใช่.. ชเวมินโฮตอนนี้กำลังระเบิดเสียงหัวเราะแทน แล้วฉีกยิ้มเห็นฟันขาวๆราวกับแก้แค้นได้สำเร็จ
" จำไว้เหมือนกัน ชเวมินโฮ!" ทำได้แค่พูดใส่หลังคนตัวสูงที่เดินผิวปากอารมณ์ดีออกไปหน้าร้าน แต่คิดว่าคงจะได้ยินที่พูดอยู่เหมือนกัน ไม่งั้นคงไม่ยกนิ้วชี้โยกไปมาทำท่าไม่แคร์ประโยคที่เพิ่งพูดไปเมื่อกี้หรอก
ฮือๆ ชเวมินโฮแม่งแย่มาก
.
.
ในห้องครัวไม่มีใครแล้ว
" กลับไปจริงๆด้วย ใจร้ายชะมัด" คนที่เพิ่งเก็บเก้าอี้เสร็จถอยหายใจแรงๆ ใจจริงก็อยากจะบอกว่าวันนี้วันเกิด แต่มันคงจะดูเหมือนเป็นการทวงของขวัญ แล้วยังไงเล่า ก็ลงท้ายที่อีกฝ่ายกลับบ้านไปโดยที่ไม่มีอะไรพิเศษต่างจากวันอื่น
จริงๆ วันนี้เขาไม่ต้องมาก็ได้ ถ้าไม่เกิดอยากพบหน้าใครบางคน
วันเกิดที่ยอมทำงานเหมือนวันปกติ เพราะหวังจะมีโอกาสได้บอกอีกฝ่าย พังทลายลงแล้วเพราะความปากหนักของตัวเอง
บ้าจริงๆ เขาเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถ้าปกติก็ต้องพูดออกไปแล้วว่า วันเกิดเขา ก็แค่บอกให้รับรู้เอาไว้ แล้วทำไมเขาจะต้องพาลคิดมากไปด้วยก็ไม่รู้
ยิ่งคิดยิ่งฟุ้งซ่าน ชเวมินโฮยกมือขยี้ผมด้านหน้าจนยุ่งเล็กน้อยก่อนจะปัดมันให้เข้าที่เหมือนเดิม ปอยผมที่มัดไว้เริ่มหลุดรุ่ยจนต้องแกะออกมามัดไว้ลวกๆ ก่อนที่เขาจะลงมือเดินตรวจตราความเรียบร้อยของห้องอีกครั้ง และสีเหลืองของอะไรบางอย่างก็ดึงสายตาให้ต้องสาวเท้าเข้าไปใกล้จนได้
โพสอิตสีเหลืองสว่าง พร้อมด้วยสายมือขยุกขยุยที่จำติดตาทำให้ต้องเลิ่กคิ้ว ชเวมินโฮดึงมันออกจากเค้าน์เตอร์ก่อนจะหันหลังเอนช่วงเอวพิงขอบมันไว้ แล้วอาศัยแสงไฟจากภายนอกอ่านข้อความข้างใน
+
แฮปปี้เบิร์ดเดย์
เอาชิ้นนี้ไปแล้วกันนะ แต่สตอเบอร์รี่มันหมดหล่ะ เพราะใครเล่าเพราะใคร
เพราะฉะนั้นเอาเชอร์รี่ไปแทนนะ TAT อย่างน้อยมันก็สีแดงๆเหมือนกันอ่ะ
สุขสันต์วันเกิดนะชเวมินโฮ
(แต่นายยอมให้หน้าตาเกินอายุไปไกลได้ยังไง?)
+
" ตัวแสบ.." โพสอิสสีเหลืองกำลังสร้างรอยยิ้มให้บนใบหน้า รูปเค้กที่อยู่กระดาษกำลังบอกใบ้ให้เขาเดินไปที่ตู้เย็นพร้อมเปิดออก
" เขียนหนังสือแย่ แต่วาดรูปดีขึ้นมาหน่อย"
เค้กทรงสามเหลี่ยมที่คนทำไปตัดมาจากก้อนไหนสักก้อนบรรจงวางอยู่บนจาน สีแดงของเชอร์รี่ตัดกับสีขาวของครีมสดที่ล้อมรอบเนื้อเค้ก มันก็ดูน่ากินดีนั่นแหล่ะ ชเวมินโฮค่อยๆดึงมันออกมา ก่อนจะเอาหลังดันฝาตู้ให้ปิดดังเก่า จานกระเบื้องถูกวางบนเค้าน์เตอร์ก่อนที่ตัวเค้กจะถูกจับขึ้นมากัด จนครีมเลอะไปถึงข้างแก้ม
" รสชาติไม่ได้เรื่อง พี่ซองมินยังทำอร่อยกว่าซะอีก"
ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ริมฝีปากมันกลับไม่ยอมหุบยิ้มลงง่ายๆ นิ้วโป้งปาดครีมที่เลอะออกพร้อมแลบลิ้มเล็มช้าๆ สายตาก็มองออกนอกหน้าต่าง
เค้กสามเหลี่ยมชิ้นเล็กๆก็ถูกงับจนหมดไป
กระทั่งเชอร์รี่ลูกสีแดงสดก็ถูกกัดจนเหลือแต่ก้าน
ถึงกระนั้นชเวมินโฮได้แต่อมยิ้ม พลางคิดในใจ
หวังว่าปีหน้าเค้กคงจะอร่อยกว่านี้นะ
Cherry on HBD cake Ending.
ชั่ววูบมาก เพราะรูปประกอบนั่นเลยทีเดียว....
Blank ตัวคุณคนทำเค้กอีกละ ช่วงนี้เล่นอะไรชอบปล่อยตัวละครโล่ง ฮาาาา แต่ตอนแต่งไม่ได้เอาตัวเองมาเขียนนะ จริงๆ T T
เพราะฉะนั้นเชิญจินตนาการตามใจชอบจ่ะ (คิดแล้วเม้นท์บอกเราทีว่า มิโน่กับใคร) จะคิดตัวเองก็ได้นะ เพราะมันไม่ได้ระบุเพศด้วยอ่ะ กร๊ากกก
ถ้ามีคำผิดหรืออะไรตกหล่นก็โทษเบต้ารีดได้ตามสบายเลยจ่ะ เอาให้เต็มที่(?)
ยังไงก็ ยังทันเนาะ HBD เว้ ชอมอฮอ
เราเคยหมั่นไส้กันนิดหน่อย(หรอ) ก็จะพยายามลืมๆไปนะ
ไม่รู้จะอวยพรอะไร ตอนนี้แบบก็อิจฉาโครตๆแล้วไง = =* หมั่นไส้หว่ะ (?)
แปะคลิปอิคุณเจ้าของวันเกิดสักป๊าบ
ทำอะไรของคุณหน่ะ? ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
เอวัง :)
รักนะคะ
(สมอง)จินกิ
ปล. เรายังไม่ได้อัพคอนคุณควอน แต่คนอัพไปหมดละ ไม่รู้จะอัพอะไร ฮือๆ
อยากจะอัพแค่ประโยคเดียวคือ
อิจฉาคนที่ได้ไปดูกับตาจริงๆเว้! กรี๊ด !
